വിശുദ്ധീകരണവും ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങളും: അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?

ആമുഖം

ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിൽ പതിവായി ചോദിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രധാന ചോദ്യമാണ്: വിശുദ്ധീകരണവും ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകുന്നതിന് മുമ്പ്, “ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ” എന്നത് എന്താണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പലരും പ്രാർത്ഥനയും വചനവായനയും മാത്രമാണ് ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ എന്ന് കരുതുന്നു. എന്നാൽ വേദപുസ്തകം അതിലും വിശാലമായ ഒരു ചിത്രം നമുക്ക് നൽകുന്നു. ദൈവജനത്തിന്റെ ആത്മീയ വളർച്ചയ്ക്കും ദൈവഭക്തിയിലേക്കുള്ള പുരോഗതിക്കും സഹായിക്കുന്ന നിരവധി ആത്മീയ ശീലങ്ങളെ തിരുവെഴുത്ത് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു.

അവയിൽ ചിലത്:

മുഴുജീവിത ആരാധന
വചന അശനം
പ്രാർത്ഥന
പാപ ഏറ്റുപറച്ചിൽ
ഉപവാസം
സുവിശേഷീകരണം
ശുശ്രൂഷ
കാര്യവിചാരകത്വം (Stewardship)
ആത്മീയ ഫലങ്ങളുടെ പരിപോഷണം
സഹിഷ്ണുതയും സ്ഥിരതയും

ഈ ഓരോ വിഷയവും പ്രത്യേകം പഠിക്കേണ്ടവയാണ്. എന്നാൽ ആദ്യം, ഇവയും വിശുദ്ധീകരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വിശുദ്ധീകരണം എന്താണ്?

“വിശുദ്ധീകരണം” എന്ന വാക്കിന്റെ അടിസ്ഥാന അർത്ഥം വേർതിരിക്കൽ എന്നതാണ്. ദൈവത്തിനായി വേർതിരിക്കപ്പെടുക, പാപത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടുക, വിശുദ്ധിയിൽ വളരുക എന്നീ ആശയങ്ങൾ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

വേദപുസ്തകം വിശുദ്ധീകരണത്തെ മൂന്ന് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു:

വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം

വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ആരംഭം

വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പുരോഗതി

1. വിശുദ്ധീകരണം വീണ്ടും ജനനത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്നു

ഒരു വ്യക്തി ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിച്ച് വീണ്ടും ജനിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ദൈവത്തിനായി വേർതിരിക്കപ്പെടുന്നു.

പൗലോസ് കൊരിന്ത്യരോട് എഴുതുന്നു:

“ക്രിസ്തുയേശുവിൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടവരും വിളിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധന്മാരുമായവർക്ക്…”
(1 കൊരിന്ത്യർ 1:2)

രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെ വേദപുസ്തകം “വിശുദ്ധന്മാർ” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അവർ പാപരഹിതരായതുകൊണ്ടല്ല, ദൈവത്തിനായി വേർതിരിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണ്.

സുനിശ്ചിത വിശുദ്ധീകരണം

രക്ഷയുടെ നിമിഷത്തിൽ ദൈവം ചെയ്യുന്ന ഒരു നിർണായക പ്രവർത്തനമുണ്ട്. അത് വെറും സ്ഥാനമാറ്റമല്ല; ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ഒരു കാലത്ത് പാപത്തിന്റെ അടിമയായിരുന്ന വ്യക്തി ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ അധീനതയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരപ്പെടുന്നു. പാപത്തിന്റെ അധികാരം തകർക്കപ്പെടുന്നു. പഴയ മനുഷ്യൻ ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നു; പുതിയ മനുഷ്യൻ ഉദിക്കുന്നു.

പൗലോസ് പറയുന്നു:

“നിങ്ങളും ചിലർ ഈ വകക്കാരായിരുന്നു; എങ്കിലും നിങ്ങൾ കഴുകി ശുദ്ധീകരണവും നീതീകരണവും പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.”
(1 കൊരിന്ത്യർ 6:11)

അതുകൊണ്ട് വിശുദ്ധീകരണം രക്ഷയ്ക്കുശേഷം ആരംഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല; രക്ഷയുടെ ഭാഗമാണ്.

2. വിശുദ്ധീകരണം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പുരോഗമിക്കുന്നു

രക്ഷയുടെ നിമിഷത്തിൽ ആരംഭിച്ച വിശുദ്ധീകരണം അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അത് ജീവിതം മുഴുവൻ തുടരുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്.

ഇതിനെയാണ് പുരോഗമനപര വിശുദ്ധീകരണം (Progressive Sanctification) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഇതിൽ രണ്ട് വശങ്ങളുണ്ട്:

നെഗറ്റീവ് വശം

പാപത്തെ മരിപ്പിക്കുക.

പോസിറ്റീവ് വശം

ക്രിസ്തീയ കൃപകളിൽ വളരുക.

വിശുദ്ധീകരണം എന്നത് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ ആത്മീയമായി ഉയർന്ന നിലയിൽ എത്തുക എന്നല്ല. അത് പരീശത്വമാണ്. അതുപോലെ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവത്തിലൂടെ പൂർണ്ണ വിശുദ്ധി കൈവരിക്കുക എന്നതുമല്ല.

പൗലോസ് എഴുതുന്നു:

“പാപം നിങ്ങളുടെ മർത്യശരീരത്തിൽ വാഴരുതു.”
(റോമർ 6:12)

അവൻ വീണ്ടും പറയുന്നു:

“നിങ്ങളുടെ അവയവങ്ങളെ വിശുദ്ധീകരണത്തിനായി നീതിക്കു അടിമകളാക്കി സമർപ്പിപ്പിൻ.”
(റോമർ 6:19)

ക്രിസ്തീയ ജീവിതം ഒരു പോരാട്ടമാണ്. വിശ്വാസി പാപത്തിനെതിരെ ദിവസേന യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ദൈവഭക്തിയിൽ വളരുകയും വേണം.

ഫിലിപ്പിയർ 3-ൽ പൗലോസ് തന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു ഓട്ടവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുന്നു:

“ഞാൻ ലാക്കിലേക്കു ഓടുന്നു.”
(ഫിലിപ്പിയർ 3:14)

പൗലോസ് പോലും “ഞാൻ തികഞ്ഞവനായി” എന്ന് പറഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ വിശുദ്ധീകരണം ഈ ലോകത്തിൽ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല.

3. വിശുദ്ധീകരണം ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിൽ പൂർത്തിയാകും

വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടം ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിലാണ്.

ഈ ജീവിതത്തിൽ നാം പാപത്തോട് പോരാടുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം കർത്താവ് നമ്മുടെ താഴ്മയുള്ള ശരീരത്തെ തന്റെ മഹത്വമുള്ള ശരീരത്തോട് അനുരൂപമാക്കും.

പൗലോസ് പറയുന്നു:

“അവൻ നമ്മുടെ താഴ്ചയുള്ള ശരീരത്തെ തന്റെ മഹത്വമുള്ള ശരീരത്തോടു അനുരൂപമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തും.”
(ഫിലിപ്പിയർ 3:21)

അപ്പോൾ പാപത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്ന് പോലും നാം പൂർണ്ണമായി മോചിതരാകും.

ഇതാണ് വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം.

ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങളും വിശുദ്ധീകരണവും

ഇപ്പോൾ പ്രധാന ചോദ്യത്തിലേക്ക് വരാം:

ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങളും വിശുദ്ധീകരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?

1. നാം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാലാണ് ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ ശീലിക്കുന്നത്

ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ രക്ഷ നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗമല്ല.

നാം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ വേണ്ടിയല്ല.

നാം വചനവായന നടത്തുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം സമ്പാദിക്കാനല്ല.

നാം ഉപവസിക്കുന്നത് ദൈവകൃപ വാങ്ങാനല്ല.

ഇവയെല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ ലഭിച്ച പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ഫലങ്ങളാണ്.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മിൽ വസിക്കുന്നതിനാൽ ദൈവത്തെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്ന ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള പുതിയ ആഗ്രഹം നമുക്കുണ്ടാകുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ രക്ഷയുടെ കാരണം അല്ല; രക്ഷയുടെ ഫലമാണ്.

2. ദൈവഭക്തിയിൽ വളരുവാൻ ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്

രക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിമിഷത്തിൽ നാം പൂർണ്ണരാകുന്നില്ല.

ആത്മീയ വളർച്ച ഇപ്പോഴാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ച ഉടൻ പ്രായപൂർത്തിയായ ആളാകാത്തതുപോലെ, വീണ്ടും ജനിച്ച ഒരു വിശ്വാസിയും ആത്മീയമായി വളരേണ്ടതുണ്ട്.

ഈ വളർച്ചയ്ക്ക് ദൈവം നല്കിയിരിക്കുന്ന സാധാരണ മാർഗ്ഗങ്ങളാണ് ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ.

പൗലോസ് തിമൊഥെയൊസിനോട് പറയുന്നു:

“ദൈവഭക്തിക്കു തക്കവണ്ണം അഭ്യാസം ചെയ്ക.”
(1 തിമൊഥെയൊസ് 4:7)

“അഭ്യാസം” എന്ന വാക്ക് വളരെ പ്രധാനമാണ്.

ഒരു കായികതാരം പരിശീലനം കൂടാതെ വിജയിക്കാത്തതുപോലെ, ആത്മീയ ശീലങ്ങൾ കൂടാതെ ഒരു വിശ്വാസിക്കും ദൈവഭക്തിയിൽ വളരാൻ കഴിയില്ല.

പ്രാർത്ഥന, വചനധ്യാനം, സഭാസഹവാസം, ഉപവാസം, ശുശ്രൂഷ — ഇവയെല്ലാം ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ഉപാധികളാണ്.

3. നമ്മുടെ മഹത്വപ്രത്യാശ ഉറപ്പുള്ളതിനാലാണ് ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ ശീലിക്കുന്നത്

ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ പ്രത്യാശ അനിശ്ചിതമായ ഒരു ആഗ്രഹമല്ല.

ഒരു ദിവസം നാം ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ആകുമെന്ന് ദൈവം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

യോഹന്നാൻ പറയുന്നു:

“അവൻ പ്രത്യക്ഷനാകുമ്പോൾ നാം അവനോടു സദൃശന്മാർ ആകും.”
(1 യോഹന്നാൻ 3:2)

ഈ പ്രത്യാശയുടെ ഫലം എന്താണ്?

അടുത്ത വാക്യം തന്നെ ഉത്തരം നൽകുന്നു:

“അവനിൽ ഈ പ്രത്യാശയുള്ളവൻ എല്ലാം തന്നെത്തന്നേ നിർമ്മലീകരിക്കുന്നു.”
(1 യോഹന്നാൻ 3:3)

അതിനാൽ ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ ഭാവിയിലെ മഹത്വത്തിനായുള്ള ഒരുക്കമാണ്.

സമാപനം

ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ ദൈവകൃപ നേടാനുള്ള മനുഷ്യശ്രമങ്ങൾ അല്ല. അവ ദൈവകൃപയോടുള്ള വിശ്വാസിയുടെ പ്രതികരണമാണ്.

വിശുദ്ധീകരണം ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനമാണ്; എന്നാൽ അതിൽ വിശ്വാസിയുടെ ഉത്തരവാദിത്വപരമായ പങ്കാളിത്തവും ഉൾപ്പെടുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയിൽ, വചനത്തിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ, ദൈവകൃപയെ ആശ്രയിച്ച്, നാം ആത്മീയ ശീലങ്ങളിൽ സ്ഥിരതയോടെ നടക്കണം.

പ്രാർത്ഥന, വചനധ്യാനം, ഉപവാസം, ആരാധന, ശുശ്രൂഷ, സുവിശേഷീകരണം തുടങ്ങിയ ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ നമ്മെ ദൈവത്തോട് അടുപ്പിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ രക്ഷയുടെ പടവുകൾ അല്ല; അവ വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പാതയാണ്.

ദൈവം നമ്മെ ക്രിസ്തുവിൽ വിശുദ്ധീകരിച്ചതുകൊണ്ടാണ് നാം ആത്മീയ ശിക്ഷണങ്ങൾ ശീലിക്കുന്നത്. ദൈവഭക്തിയിൽ വളരുവാൻ അവ അനിവാര്യമാണ്. ക്രിസ്തുവിനോടു സദൃശരാകുമെന്ന ഉറപ്പുള്ള പ്രത്യാശയോടെയാണ് നാം അവയിൽ സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറുന്നത്.