എന്താണ് വിശ്വാസം? രക്ഷയ്ക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുക

ആത്മീയ സംഭാഷണങ്ങളിൽ “വിശ്വാസം” എന്ന വാക്കിനോളം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന മറ്റ് വാക്കുകൾ ചുരുക്കമാണ്. വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക, വിശ്വാസത്തോടെ ജീവിക്കുക എന്നൊക്കെ പലരും പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ വാക്കിന് വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ അർത്ഥമെന്താണെന്ന കാര്യത്തിൽ പലരിലും അവ്യക്തത നിലനിൽക്കുന്നു.

ചിലർക്ക് വിശ്വാസമെന്നാൽ ദൈവം ഉണ്ടെന്ന കേവലമായ അറിവു മാത്രമാണ്. മറ്റു ചിലർക്കാകട്ടെ, അതൊരു മതപരമായ ആചാരമോ, സദാചാര ജീവിതമോ, ശുഭപ്രതീക്ഷയോ ആണ്. ഇവയെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകാമെങ്കിലും, ഇതൊന്നുമല്ല വീണ്ടെടുപ്പ് നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം.

വിശ്വാസമെന്നത് മനുഷ്യന്റെ കഴിവോ, അവ്യക്തമായ ഒരു വികാരമോ, ബാഹ്യമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ അല്ല. യഥാർത്ഥ വിശ്വാസമെന്നത് രക്ഷയ്ക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിലും കാൽവരി ക്രൂശിലെ അവിടുത്തെ പൂർണ്ണമായ യാഗത്തിലും മാത്രം ആശ്രയിക്കുക എന്നതാണ്. സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളാൽ നേടാനാകാത്ത നിത്യജീവൻ എന്ന സൗജന്യദാനം ഒരു പാപി കൈക്കൊള്ളുന്നത് വിശ്വാസത്തിലൂടെ മാത്രമാണ്.

1. എന്തുകൊണ്ട് വിശ്വാസം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്?

വേദപുസ്തകപരമായ വിശ്വാസത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ, ആദ്യം മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ അവസ്ഥയെ തിരിച്ചറിയണം. ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വഭാവത്താലും പ്രവൃത്തിയാലും പാപിയാണെന്ന് വേദപുസ്തകം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പാപമെന്നത് കേവലം ചില തെറ്റുകൾ മാത്രമല്ല; അത് വിശുദ്ധനായ ദൈവത്തോടുള്ള മത്സരമാണ്. അതിന്റെ ഫലമായി മനുഷ്യൻ ആത്മീയ മരണത്തിനും ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിനും ഇരയായി.

വിശുദ്ധനായ ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൽ സകല മനുഷ്യരും കുറ്റക്കാരും, സ്വന്തം അവസ്ഥ മാറ്റാൻ തീർത്തും കഴിവില്ലാത്തവരുമാണ്:

• നമ്മുടെ ഏറ്റവും നല്ല പ്രവൃത്തികൾ അപൂർണ്ണമാണ്: നാം ചെയ്യുന്ന സകല നീതിപ്രവൃത്തികളും അശുദ്ധമായ വസ്ത്രം പോലെയാണ് (യെശയ്യാവ് 64:6).
• ന്യായപ്രമാണത്തിന് നമ്മെ നീതീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല: ദൈവകല്പനകൾ പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം മുൻകാല പാപങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല (“ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളാൽ ഒരു ജഡവും അവിടുത്തെ സന്നിധിയിൽ നീതീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല,” റോമർ 3:20).
• മതാചാരങ്ങൾക്ക് പാപപരിഹാരം വരുത്താൻ കഴിയില്ല: സഭാംഗത്വം, സ്നാനം, ദാനധർമ്മങ്ങൾ, യാഗങ്ങൾ എന്നിവയ്‌ക്കൊന്നും പാപത്തിന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കാനാവില്ല.

നമുക്ക് സ്വയം ദൈവത്തിങ്കലേക്ക് എത്താൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, ബാഹ്യമായ ഒരു രക്ഷകൻ ആവശ്യമായി വന്നു. അതിനായി ദൈവം തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു. നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത പൂർണ്ണ വിശുദ്ധ ജീവിതം യേശു ജീവിച്ചു, ക്രൂശിൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ ശിക്ഷ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു, മരണത്തെ ജയിച്ച് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു.

ക്രിസ്തു പൂർത്തിയാക്കിയ ആ രക്ഷ നാം സ്വന്തമാക്കുന്നത് പ്രവൃത്തികളാലല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസത്താലാണ്:

“കൃപയാലല്ലോ നിങ്ങൾ വിശ്വാസംമൂലം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്; അതിന്നും നിങ്ങൾ കാരണമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ ദാനമത്രേയാകുന്നു; ആരും പ്രശംസിക്കാതിരിപ്പാൻ പ്രവൃത്തികളും കാരണമല്ല.” — എഫെസ്യർ 2:8–9

2. വേദപുസ്തകം വിവരിക്കുന്ന വിശ്വാസം എന്താണ്?

വേദപുസ്തകത്തിലെ വിശ്വാസം (ഗ്രീക്കിൽ ‘പിസ്റ്റിസ്’) എന്നാൽ അന്ധമായ ഒരു എടുത്തുചാട്ടമോ മാനസികമായ ഒരു വികാരമോ അല്ല. അത് സ്വന്തം കഴിവുകളിലുള്ള ആശ്രയം ഉപേക്ഷിച്ച്, രക്ഷയ്ക്കായി യേശുക്രിസ്തുവിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി തിരിയുന്ന ഒരു ബോധപൂർവ്വമായ സമർപ്പണമാണ്.

സത്യവിശ്വാസത്തെ കൃത്യമായി ഗ്രഹിക്കാൻ, അത് എന്തല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് സഹായകരമാണ്:

• കേവലമായ വിവരമല്ല: സുവിശേഷ സത്യങ്ങൾ കാണാപാഠം പഠിച്ചതുകൊണ്ടോ വേദശാസ്ത്രം ഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടോ മാത്രം ഒരാൾ ആത്മീയമായി ജീവനുള്ളവനാകുന്നില്ല.
• മാനസികമായ സമ്മതം മാത്രമല്ല: യേശു ജീവിച്ചിരുന്നു, ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടു, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന് ചരിത്രപരമായി അംഗീകരിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം രക്ഷ ലഭിക്കില്ല. പിശാചുക്കളും ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുകയും ഭയന്നുവിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്, എന്നാൽ അവർ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരല്ല (യാക്കോബ് 2:19).
• ക്ഷണികമായ വൈകാരിക അനുഭവമല്ല: പ്രാർത്ഥനയിലെ കണ്ണീരോ, താത്കാലികമായ ആത്മീയ ഉണർവോ അല്ല വിശ്വാസം. വികാരങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും; എന്നാൽ രക്ഷാകരമായ വിശ്വാസം നിലനിൽക്കുന്നത് ദൈവവചനത്തിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത സത്യത്തിലാണ്.

അറിവ് (Knowledge):    "സുവിശേഷത്തിന്റെ സത്യങ്ങൾ ഞാൻ ഗ്രഹിക്കുന്നു."
   ↓
സമ്മതം (Belief):      "ഈ സത്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥമാണെന്ന് ഞാൻ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുന്നു."
   ↓
ആശ്രയം (Trust):       "രക്ഷയ്ക്കായി എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പൂർണ്ണ ഭാരവും ക്രിസ്തുവിൽ മാത്രം സമർപ്പിക്കുന്നു."

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു കസേരയെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച് (അറിവ്), അതിന് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഭാരം താങ്ങാൻ കഴിയുമെന്ന് അംഗീകരിക്കാം (സമ്മതം). എന്നാൽ, നിങ്ങൾ ആ കസേരയിൽ സ്വയം ഇരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അതിൽ യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം അർപ്പിച്ചു എന്ന് പറയാനാകൂ. അതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണ്ണമായി ചാരിയിരിക്കുന്നതാണ് വേദപുസ്തകപരമായ വിശ്വാസം.

3. വിശ്വാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം (The Object of Faith)

നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയല്ല, മറിച്ച് നാം ആരിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് അതിന്റെ മൂല്യം. തുളവീണ ഒരു തോണിയിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചാൽ അത് മുങ്ങിപ്പോകും; എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു വലിയ കപ്പലിൽ ചെറിയ വിശ്വാസത്തോടെ കയറിയാലും അത് നമ്മെ മറുകരയിലെത്തിക്കും.

രക്ഷാകരമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏക ലക്ഷ്യം കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവാണ്:

• അവിടുത്തെ വ്യക്തിത്വം: പൂർണ്ണ ദൈവവും പൂർണ്ണ മനുഷ്യനുമായ ക്രിസ്തു, ദൈവത്തിനും മനുഷ്യനും ഇടയിലുള്ള ഏക മധ്യസ്ഥനാണ്.
• അവിടുത്തെ പ്രായശ്ചിത്ത മരണം: നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ ശിക്ഷ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ വഹിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ നീതിയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയ പകരക്കാരനാണ് അവിടുന്ന്.
• അവിടുത്തെ പുനരുത്ഥാനം: പാപത്തെയും മരണത്തെയും പാതാളത്തെയും അവിടുന്ന് ജയിച്ചടക്കി എന്നതിന്റെ പരസ്യമായ തെളിവ്.
• അവിടുത്തെ വിശ്വസ്ത വാഗ്ദത്തങ്ങൾ: തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്ന ആരെയും ഒരുനാളും തള്ളിക്കളയുകയില്ലെന്ന ഉറപ്പ് (യോഹന്നാൻ 6:37).

“ഞാൻ തന്നേ വഴിയും സത്യവും ജീവനും ആകുന്നു; ഞാൻ മുഖാന്തരമല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ എത്തുന്നില്ല.” — യോഹന്നാൻ 14:6

4. നീതീകരണത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ

ഒരു വ്യക്തി യേശുക്രിസ്തുവിൽ യഥാർത്ഥമായി വിശ്വസിക്കുന്ന നിമിഷം, ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൽ ആ വ്യക്തിയുടെ പദവി പൂർണ്ണമായി മാറുന്നു:

5. ജീവനുള്ള വിശ്വാസവും നിർജ്ജീവമായ വിശ്വാസവും

പ്രവൃത്തികൾ കൂടാതെ വിശ്വാസത്താൽ മാത്രമാണ് രക്ഷ എങ്കിൽ, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനി എങ്ങനെ ജീവിച്ചാലും കുഴപ്പമില്ലേ? ഒരിക്കലുമല്ല.

നല്ല പ്രവൃത്തികൾ രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനമല്ലെങ്കിലും, അത് വീണ്ടും ജനനം പ്രാപിച്ച ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഫലമാണ്:

• നല്ല പ്രവൃത്തികൾ രക്ഷയെ ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല; രക്ഷ നല്ല പ്രവൃത്തികളെ ഉണ്ടാക്കുന്നു.
• രക്ഷാകരമായ വിശ്വാസം ഒരുവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളെ മാറ്റുന്നു; അത് പാപത്തോടുള്ള വെറുപ്പും ദൈവകല്പനകളോടുള്ള സ്നേഹവും ഉളവാക്കുന്നു.
• നവീകരണ പിതാക്കന്മാർ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ: വിശ്വാസത്താൽ മാത്രമാണ് നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്, എന്നാൽ രക്ഷിക്കുന്ന ആ വിശ്വാസം ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കുകയില്ല (അതിൽ സൽപ്രവൃത്തികൾ കൂടെയുണ്ടാകും).

“അങ്ങനെ വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തികൾ ഇല്ലാത്തതായാൽ സ്വയം നിർജ്ജീവമാകുന്നു.” — യാക്കോബ് 2:17

6. നിങ്ങളുടെ ആശ്രയം എന്തിലാണ്?

പലരും വ്യാജമായ അടിത്തറകളിലാണ് തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ഭാവി പണിയുന്നത്. തെറ്റായ ലക്ഷ്യത്തിലുള്ള ആത്മാർത്ഥതയ്ക്ക് നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല:

• സ്വയത്തിലുള്ള ആശ്രയം: “ഞാൻ എന്നിൽത്തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു, മാന്യമായി ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.”
• ബാഹ്യമായ മതാചാരങ്ങൾ: “ഞാൻ സ്നാനമേറ്റയാളാണ്, കൃത്യമായി സഭയിൽ പോകുന്നു, കർത്തൃമേശയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നു.”
• സദാചാരപരമായ താരതമ്യം: “മറ്റുള്ളവരെ അപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എത്രയോ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”

ഇതൊന്നും ദൈവത്തിന്റെ നീതിയുടെ അളവുകോലിന് മുൻപിൽ നിലനിൽക്കില്ല. മറ്റെല്ലാ വ്യാജ ആശ്രയങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിലേക്ക് മാത്രം നോക്കുകയാണ് രക്ഷയ്ക്കുള്ള ഏക വഴി.

സുവിശേഷത്തിന്റെ ആഹ്വാനം ലളിതവും അടിയന്തിരവുമാണ്: മാനസാന്തരപ്പെട്ട് വിശ്വസിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം യോഗ്യതകളിലുള്ള ആശ്രയം വെടിഞ്ഞ്, പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ്, കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ മാത്രം നിങ്ങളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ആശ്രയിക്കുക.

“കർത്താവിന്റെ നാമത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കുന്ന ഏവനും രക്ഷിക്കപ്പെടും.” — റോമർ 10:13