എന്താണ് മാനസാന്തരം?

യോഹന്നാൻ സ്നാപകന്റെ മരുഭൂമിയിലെ പ്രസംഗം മുതൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയിലും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രഭാഷണങ്ങളിലും സുവിശേഷത്തിന്റെ കേന്ദ്ര സന്ദേശം ഇതായിരുന്നു: “കാലം തികഞ്ഞു, ദൈവരാജ്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു; മാനസാന്തരപ്പെട്ടു സുവിശേഷത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ” (മർക്കൊസ് 1:15).

എങ്കിലും ക്രിസ്തീയ ഉപദേശങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാണ് മാനസാന്തരം. പലരും ഇതിനെ വെറും മാനസിക വിഷമമോ, തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള കുറ്റബോധമോ, സ്വയം നന്നാകാനുള്ള ശ്രമമോ ആയി കാണുന്നു; ചിലർ ദൈവപ്രീതി നേടാനായി നാം ചെയ്യേണ്ട ഒരു സൽപ്രവൃത്തിയായും ഇതിനെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. എന്നാൽ വേദപുസ്തകം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന മാനസാന്തരം ഇതിനേക്കാൾ ആഴമേറിയതാണ്. ഇത് പാപത്തിൽ നിന്ന് ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നതിനായി ഹൃദയത്തിലും മനസ്സിലും ദൈവം വരുത്തുന്ന കാതലായ മാറ്റമാണ്.

1. നമുക്ക് എന്തുകൊണ്ട് മാനസാന്തരം ആവശ്യമാണ്?

വിശുദ്ധനായ ദൈവത്തിന്റെ മുൻപിൽ എല്ലാ മനുഷ്യരും പാപികളാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ് മാനസാന്തരം അനിവാര്യമാകുന്നത്. പാപം എന്നത് കേവലം ഒരു തെറ്റോ ബലഹീനതയോ മാത്രമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തോടുള്ള മത്സരവും അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനവുമാണ്.

“ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല; എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തു ദൈവതേജസ്സു ഇല്ലാത്തവരായിത്തീർന്നു.”

— റോമർ 3:23

മനുഷ്യന്റെ പതനം മുതൽ ഓരോ വ്യക്തിയും പാപസ്വഭാവത്തോടെയാണ് ജനിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ നാം നല്ലവരായി തോന്നാമെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം മനുഷ്യന്റെ നീതിയല്ല, അവിടുത്തെ സമ്പൂർണ്ണ വിശുദ്ധിയാണ്. ദൈവം നീതിമാനായതുകൊണ്ട് പാപത്തെ വെറുതെ വിടാൻ അവിടുത്തേക്ക് കഴിയില്ല; അത് ന്യായവിധിയെ അർഹിക്കുന്നു.

തനിക്ക് രോഗമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരാൾ ഒരിക്കലും ഒരു വൈദ്യനെ സമീപിക്കുകയില്ല. അതുപോലെ, സ്വന്തം ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യം മനസ്സിലാക്കാത്ത ഒരു വ്യക്തി ദൈവകൃപയ്ക്കായി നിലവിളിക്കുകയുമില്ല. നമ്മുടെ രക്ഷ നമ്മിൽ തന്നെയല്ല, ദൈവത്തിൽ മാത്രമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരം ആരംഭിക്കുന്നത്.

2. വേദപുസ്തകപരമായ മാനസാന്തരത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്ത്?

പുതിയനിയമത്തിൽ മാനസാന്തരത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദം മെറ്റാനോയ (metanoia) എന്നാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം “മനസ്സിന്റെ മാറ്റം” என்பതാണ്. ഇത് ഉപരിപ്ലവമായ ഒരു അഭിപ്രായ മാറ്റമല്ല; മറിച്ച്, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ചിന്താഗതിയിലും കാഴ്ചപ്പാടിലും ഉണ്ടാകുന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ പരിവർത്തനമാണ്.

ഈ മാറ്റം പ്രധാനമായും നാല് മേഖലകളെ ബാധിക്കുന്നു:

• ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്: ദൈവം വെറുമൊരു വിദൂര ശക്തിയല്ല; അവിടുന്ന് വിശുദ്ധനും പരമാധികാരിയും പൂർണ്ണ അനുസരണം അർഹിക്കുന്നവനുമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയുന്നു.
• പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്: പാപത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നതും ഒളിച്ചുവെക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നു. അതിനെ ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ കാണുകയും, അത് ദൈവത്തോടുള്ള കടുത്ത ദ്രോഹമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
• സ്വയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്: സ്വന്തം നീതിയിലുള്ള അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാകുന്നു. താൻ കേവലം ഒരു ചെറിയ മാറ്റം ആവശ്യമുള്ള ആളല്ല, മറിച്ച് സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത പാപിയാണെന്ന് ഒരുവൻ സമ്മതിക്കുന്നു.
• യേശുക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്: ക്രിസ്തുവിനെ വെറുമൊരു ചരിത്രപുരുഷനായോ മാതൃകാ അധ്യാപകനായോ കാണുന്നതിന് പകരം, അവിടുത്തെ കർത്താവും ദൈവവും ഏക രക്ഷകനുമായി ഹൃദയത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു.

3. മാനസാന്തരം അല്ലാത്തത് എന്തെല്ലാം?

വ്യാജമായ സമാധാനത്തിൽ അകപ്പെടാതിരിക്കാൻ, യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരത്തെയും അതിന്റെ അനുകരണങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

ബാഹ്യമായ അനുകരണങ്ങൾ	വേദപുസ്തക നിലവാരത്തിൽ കുറവായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?	യഥാർത്ഥ വേദപുസ്തക സത്യം
വെറും കുറ്റബോധം	യൂദാ ഈസ്കര്യോത്താവിന് കടുത്ത കുറ്റബോധം ഉണ്ടാവുകയും അത് തുറന്നുപറയുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, അവൻ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് തിരിയാതെ നിരാശയിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു (മത്തായി 27:3–5).	കുറ്റബോധം തെറ്റിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരം പാപമോചനത്തിനായി ദൈവത്തിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നു.
പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഖേദം	ഒരു കള്ളൻ ശിക്ഷയെ ഭയന്ന് ദുഃഖിക്കുന്നത് പോലെ, ചെയ്ത തെറ്റിനെയോർത്തല്ല മറിച്ച് അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകളെക്കുറിച്ചോർത്താണ് ലോകം ഖേദിക്കുന്നത്.	ലൗകിക നഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നാൽ പോലും, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ വ്രണപ്പെടുത്തിയല്ലോ എന്നുള്ളതാണ് യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരത്തിലെ ദുഃഖം.
സ്വയം നടത്തുന്ന തിരുത്തലുകൾ	പരീശന്മാർ ബാഹ്യമായി നിയമങ്ങൾ പാലിച്ച് നീതിമാന്മാരായി നടന്നു; എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളം ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകലെയായിരുന്നു.	ശീലങ്ങൾ മാറ്റുന്നത് പെരുമാറ്റത്തെ മാത്രമാണ് മാറ്റുന്നത്; മാനസാന്തരം മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ഹൃദയത്തെയും വാഞ്ചകളെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു.
മതപരമായ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ	ഉപവാസങ്ങൾക്കോ വഴിപാടുകൾക്കോ ചടങ്ങുകൾക്കോ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ പാപക്കറയെ കഴുകിക്കളയാൻ കഴിയില്ല.	നുറുങ്ങിയ ഹൃദയവും സമർപ്പണവുമില്ലാത്ത ബാഹ്യമായ മതപരമായ കർമ്മങ്ങളെ ദൈവം നിരസിക്കുന്നു.

“ദൈവഹിതപ്രകാരമുള്ള ദുഃഖം അനുതാപം വരാത്ത രക്ഷാകരമായ മാനസാന്തരത്തെ ഉളവാക്കുന്നു; ലോകത്തിന്റെ ദുഃഖമോ മരണത്തെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.”

— 2 കൊരിന്ത്യർ 7:10

4. യഥാർത്ഥ മാനസാന്തരത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ

പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരു ഹൃദയത്തിൽ മാനസാന്തരം നൽകുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെയും വികാരങ്ങളെയും ഇച്ഛാശക്തിയെയും ഒരുപോലെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതിന്റെ അഞ്ച് പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങൾ:

1. പാപബോധം: പരിശുദ്ധാത്മാവ് മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുകയും ദൈവമുമ്പാകെയുള്ള സ്വന്തം കുറ്റത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
2. ദൈവഹിതപ്രകാരമുള്ള ദുഃഖം: പാപത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തെ വേദനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്നോർത്ത് ഹൃദയം തകരുന്നു. ദാവീദ് പ്രാർത്ഥിച്ചതുപോലെ: “നിനക്കു വിരോധമായിത്തന്നെ ഞാൻ പാപം ചെയ്തു; നിനക്കു അനിഷ്ടമായുള്ളതു ഞാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നു” (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 51:4).
3. ആത്മാർത്ഥമായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ: ഒഴികഴിവുകൾ പറയുന്നത് അവസാനിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടോടെ സ്വന്തം തെറ്റിനെ സമ്മതിക്കുകയും മറയില്ലാതെ ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു.
4. നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെയുള്ള പിന്തിരിയൽ: സ്വയത്തിന്റെ വഴിയിൽ നിന്നും പാപപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞ് ദൈവത്തിന്റെ അധികാരത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി തിരിയുന്നു.
5. പുതിയ അനുസരണം: ആന്തരിക മാറ്റം പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്നു. സ്നാപക യോഹന്നാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ: “മാനസാന്തരത്തിന്നു യോഗ്യമായ ഫലം കായ്പിൻ” (മത്തായി 3:8).

5. മാനസാന്തരവും വിശ്വാസവും: ഒരേ നാணயത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങൾ

വേദപുസ്തകത്തിൽ മാനസാന്തരവും രക്ഷാകരമായ വിശ്വാസവും ഒരിക്കലും വേർതിരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഇവ രക്ഷയ്ക്കായുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വഴികളല്ല; മറിച്ച്, ഒരു പാപിയിൽ വീണ്ടും ജനനം നടക്കുമ്പോൾ ഒരേസമയം ഉണ്ടാകുന്ന അനുഭവങ്ങളാണ്.

• മാനസാന്തരം എന്നത് പാപത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം പ്രയത്നങ്ങളിൽ നിന്നും പിന്തിരിയുന്നതാണ്.
• വിശ്വാസം എന്നത് പൂർണ്ണമായി യേശുക്രിസ്തുവിലേക്ക് തിരിയുന്നതാണ്.

പാപത്തെ വിട്ടൊഴിയാതെ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് വരാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വ്യാജമായ ഏറ്റുപറച്ചിലാണ്. അതേസമയം, ക്രിസ്തുവിൽ ആശ്രയിക്കാതെ പാപത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാൻ നോക്കുന്നത് നിരാശയിലേക്കും സ്വയംനീതിയിലേക്കും മാത്രമേ നയിക്കൂ.

“ദൈവത്തിങ്കലേക്കുള്ള മാനസാന്തരവും നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസവും യെഹൂദന്മാർക്കും യവനന്മാർക്കും ഞാൻ സാക്ഷീകരിച്ചു.”

— പ്രവൃത്തികൾ 20:21

6. മാനസാന്തരം ഒരു സൽപ്രവൃത്തിയായോ പുണ്യമായോ കരുതാൻ കഴിയുമോ?

ഒരിക്കലുമില്ല. മാനസാന്തരം എന്നത് നാം രക്ഷ സമ്പാദിക്കാൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു പുണ്യമോ പ്രവൃത്തിയോ അല്ല. കൃപയാലല്ലോ വിശ്വാസംമൂലം നാം രക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് (എഫെസ്യർ 2:8–9).

ദൈവത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷ വിലയ്ക്കു വാങ്ങാനുള്ള ഒരു നാണയമല്ല മാനസാന്തരം. മറിച്ച്, ഒന്നും തരാനില്ലാത്ത ഒരു യാചകൻ ദാനമായി കിട്ടുന്ന കൃപയെ കൈനീട്ടി സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെയാണത്. മാനസാന്തരം പോലും ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാൽ നൽകപ്പെടുന്ന ഒന്നാണെന്ന് വേദപുസ്തകം വ്യക്തമാക്കുന്നു:

“അങ്ങനെ ദൈവം ജാതികൾക്കും ജീവന്നായിട്ടു മാനസാന്തരം നല്കിയിരിക്കുന്നു.”

— പ്രവൃത്തികൾ 11:18

മാനസാന്തരം ദൈവകൃപയെ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു; കാരണം, സ്വന്തം യോഗ്യതകളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ കാൽക്കൽ പൂർണ്ണമായി ശരണപ്പെടാൻ അത് മനുഷ്യനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

7. മാനസാന്തരത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന അനുഗ്രഹങ്ങൾ

ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ ഒരു പാപി ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് അവനിൽ വലിയൊരു രൂപാന്തരം വരുത്തുന്നു:

• സമ്പൂർണ്ണ പാപമോചനം: ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്തത്താൽ സകല പാപങ്ങളും പൂർണ്ണമായി ക്ഷമിക്കപ്പെടുകയും മായ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു (പ്രവൃത്തികൾ 3:19).
• നീതികരണവും സമാധാനവും: ക്രിസ്തുവിന്റെ നീതി വിശ്വാസിയുടെമേൽ ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ ശത്രുവായിരുന്നവൻ അവിടുത്തെ പ്രിയമകനായി ദൈവവുമായി നിരപ്പാകുന്നു (റോമർ 5:1).
• പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വാസം: പരിശുദ്ധാത്മാവ് വിശ്വാസിയിൽ വസിക്കുകയും പുതിയ ആഗ്രഹങ്ങളും അനുസരിക്കാനുള്ള ശക്തിയും നൽകി വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
• നിത്യജീവൻ: ദൈവകോപത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലും കർത്താവിനോടുകൂടെ എന്നേക്കും ജീവിക്കുമെന്നുള്ള ഉറപ്പും ലഭിക്കുന്നു.

8. ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിക്ക് തുടർന്നും മാനസാന്തരം ആവശ്യമുണ്ടോ?

രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ഒരു വ്യക്തി നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിൽ മാനസാന്തരം എന്നത് ദിവസേനയുള്ള ഒരു അനുഭവമാണ്.

ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസികൾ പാപരഹിതരായി മാറുന്നില്ല; അവർ ജഡത്തോടും പ്രലോഭനങ്ങളോടും നിരന്തരം പോരാടേണ്ടതുണ്ട് (റോമർ 7:14–25). ഒരു വിശ്വാസി ചെയ്യുന്ന പാപം അവന്റെ രക്ഷയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, അത് ദൈവവുമായുള്ള വ്യക്തിപരമായ കൂട്ടായ്മയെ ബാധിക്കുകയും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ദുഃഖിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മാർട്ടിൻ ലൂഥർ തന്റെ പ്രശസ്തമായ തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ചു വാദമുഖങ്ങളുടെ ആദ്യ ഭാഗത്ത് ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു:

“നമ്മുടെ കർത്താവും ഉപദേഷ്ടാവുമായ യേശുക്രിസ്തു ‘മാനസാന്തരപ്പെടുവിൻ’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാനസാന്തരത്തിന്റേതായിരിക്കണം എന്നാണ് അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത്.”

ആത്മീയ പക്വത എന്നാൽ പാപം തീരെ ചെയ്യാതിരിക്കലല്ല; മറിച്ച്, തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ഒട്ടും വൈകാതെ ദൈവമുമ്പാകെ താഴ്മയോടെ വന്ന് കൃപയ്ക്കായി യാചിക്കുന്ന മനസ്സുണ്ടായിരിക്കലാണ്.

“നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ഏറ്റുപറയുന്നു എങ്കിൽ അവൻ നമ്മോടു പാപങ്ങളെ ക്ഷമിച്ചു സകല അനീതിയും പോക്കി നമ്മെ ശുദ്ധീകരിപ്പാൻ തക്കവണ്ണം വിശ്വസ്തനും നീതിമാനും ആകുന്നു.”

— 1 യോഹന്നാൻ 1:9

പൊതുവായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ

ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് വരുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ എല്ലാ പാപങ്ങളും സ്വയം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?

ഇല്ല. പാപങ്ങളെയെല്ലാം പൂർണ്ണമായി ജയിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമേ ക്രിസ്തുവിങ്കലേക്ക് വരാൻ കഴിയൂ എങ്കിൽ, ഒരു മനുഷ്യനും രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. നാം ആയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ തന്നെ—തകർന്നവരും പാപികളുമായി—വരാനാണ് കർത്താവ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. അവനിലേക്ക് വരുമ്പോൾ പാപത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള മനസ്സും രൂപാന്തരവും അവിടുന്ന് കൃപയായി നൽകുന്നു.

എനിക്ക് ശക്തമായ വൈകാരിക ദുഃഖം തോന്നിയില്ലെങ്കിലോ?

മാനസാന്തരത്തിന്റെ ആഴം അളക്കേണ്ടത് കണ്ണീരിന്റെ അളവിലോ വികാരങ്ങളുടെ തീവ്രതയിലോ അല്ല; മറിച്ച്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറിയോ എന്നതിലാണ്. ചിലർ വലിയ കരച്ചിലോടെ മാനസാന്തരപ്പെടുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലരിൽ ഇത് ശാന്തവും എന്നാൽ ദൃഢവുമായ ഒരു തീരുമാനമായിരിക്കും. പ്രധാന കാര്യം, നിങ്ങൾ പാപത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ പൂർണ്ണമായി ആശ്രയിച്ചോ എന്നതാണ്.

മാനസാന്തരം ഒറ്റത്തവണത്തെ അനുഭവമാണോ അതോ തുടർച്ചയായ ശൈലിയാണോ?

രണ്ടുമാണ്. രക്ഷയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന നിർണ്ണായക നിമിഷത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന തുടക്കമാണ് ആദ്യത്തേത്; തുടർന്ന് കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിൽ എത്തുന്നതുവരെ ദിവസേന താഴ്മയോടെ നടത്തുന്ന ഒരു ആത്മീയ ജീവിതശൈലിയാണ് രണ്ടാമത്തേത്.