Tag: ക്രിസ്തീയ ജീവിത ലക്‌ഷ്യം

  • തിരുവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ആത്മീയത

    ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ആയിത്തീരുക

    ആമുഖം

    ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?

    ഈ ചോദ്യത്തിന് പലവിധ ഉത്തരങ്ങൾ നമുക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയും. ചിലർ ജീവിതത്തിൽ സമാധാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ചിലർ വിജയവും സുരക്ഷിതത്വവും അന്വേഷിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ സന്തോഷവും അംഗീകാരവും തേടുന്നു. ഇവയൊന്നും തെറ്റായ ആഗ്രഹങ്ങളല്ല. എന്നാൽ വേദപുസ്തകം പറയുന്നത്, ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം ഇവയെക്കാൾ ഉയർന്നതാണെന്നാണ്.

    റോമർ 8:29-ൽ അപ്പോസ്തലൻ പൗലോസ് പറയുന്നത്, ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞതും തിരഞ്ഞെടുത്തതും തന്റെ പുത്രന്റെ സ്വരൂപത്തോടു അനുരൂപരാകുവാൻ വേണ്ടിയാണെന്നാണ്. അതായത്, ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയുടെ അന്തിമലക്ഷ്യം നാം ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ആയിത്തീരുക എന്നതാണ്.

    യഥാർത്ഥ ആത്മീയത എന്നത് ചില മതപരമായ അനുഭവങ്ങളോ വികാരങ്ങളോ അല്ല. അത് ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാനും, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കാനും, ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ജീവിക്കാനും നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്.

    1. ദൈവകേന്ദ്രമായ ആത്മീയത

    യഥാർത്ഥ ആത്മീയതയുടെ ആരംഭം ദൈവത്തെ അറിയുന്നതിലാണ്.

    ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ആത്മീയതയെക്കുറിച്ച് പല ആശയങ്ങളും പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലർ ആത്മീയതയെ ആന്തരിക സമാധാനവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലർ അത് ധ്യാനത്തോടോ നല്ല വികാരങ്ങളോടോ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ബൈബിൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന ആത്മീയതയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ മനുഷ്യനല്ല, ദൈവമാണ്.

    ദൈവം ആരാണെന്ന് നമുക്ക് അറിയാൻ കഴിയുന്നത് അവിടുന്ന് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടാണ്. തിരുവെഴുത്ത് ദൈവത്തെ പിതാവായും പുത്രനായും പരിശുദ്ധാത്മാവായും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മൂന്നു വ്യക്തികൾ ആയിരിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് ഒരേയൊരു ദൈവമാണ്.

    അപ്പോസ്തോലിക ആശീർവാദം ഇത് മനോഹരമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു:

    “കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയും ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ കൂട്ടായ്മയും നിങ്ങളോടൊക്കെയും ഇരിക്കുമാറാകട്ടെ.”
    (2 കൊരിന്ത്യർ 13:14)

    രക്ഷയുടെ പദ്ധതിയിൽ പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതിനാൽ യഥാർത്ഥ ആത്മീയത ത്രീയേക ദൈവത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളതായിരിക്കണം.

    ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ ലക്ഷ്യം നമ്മെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുക എന്നതല്ല; ദൈവത്തെ കൂടുതൽ അറിയുകയും അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.

    2. ദൈവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ സ്വയം അറിയുന്ന ആത്മീയത

    ദൈവത്തെ ശരിയായി അറിയാതെ നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെയും ശരിയായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

    മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും തങ്ങളെത്തന്നെ മറ്റുള്ളവരുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ബൈബിൾ നമ്മെ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ കാണുവാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

    യെശയ്യാ പ്രവാചകന്റെ അനുഭവം ഇതിന് ഒരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. യെശയ്യാവ് ആറാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വം ദർശിച്ചപ്പോൾ അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

    “എനിക്കു അയ്യോ കഷ്ടം! ഞാൻ നശിച്ചു; ഞാൻ അശുദ്ധ അധരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ.”
    (യെശയ്യാ 6:5)

    ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ കണ്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് യെശയ്യാവ് തന്റെ പാപത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

    അതുപോലെ തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സംഭവിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വവും പരിശുദ്ധിയും നാം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ അഹങ്കാരവും പാപവും ബലഹീനതയും വ്യക്തമായി കാണാൻ തുടങ്ങുന്നു.

    യഥാർത്ഥ ആത്മീയത ദൈവത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെയും നമ്മുടെ പാപത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെയും ആരംഭിക്കുന്നു.

    3. സുവിശേഷകേന്ദ്രമായ ആത്മീയത

    ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ കാണുമ്പോൾ നാം നമ്മുടെ പാപത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ആത്മീയ ജീവിതം അവസാനിക്കുന്നില്ല. അവിടെ നിന്നാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം തെളിയുന്നത്.

    പാപം കാരണം നാം ദൈവത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടവരായിരുന്നു. നമ്മുടെ സ്വന്തം ശ്രമങ്ങളാൽ ദൈവത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുവാൻ നമുക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ദൈവം തന്റെ സ്നേഹത്തിൽ തന്റെ പുത്രനെ ഈ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു.

    യേശുക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ക്രൂശിൽ മരിച്ചു. അവൻ മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു. അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവർക്കും പാപമോചനവും നിത്യജീവനും ലഭിക്കുന്നു.

    ഇതാണ് സുവിശേഷം.

    അപ്പോസ്തലൻ പൗലോസ് പറയുന്നു:

    “ക്രൂശിന്റെ വചനം നശിച്ചുപോകുന്നവർക്ക് ഭോഷത്വവും രക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന നമുക്കോ ദൈവശക്തിയും ആകുന്നു.”
    (1 കൊരിന്ത്യർ 1:18)

    സുവിശേഷം ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രവേശന കവാടം മാത്രമല്ല; അത് മുഴുവൻ ജീവിതത്തെയും നയിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്. ഓരോ ദിവസവും നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയിലും അവന്റെ പൂർത്തിയായ രക്ഷാപ്രവൃത്തിയിലും ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

    ക്രൂശിതനും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവനുമായ ക്രിസ്തുവാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയതയുടെ കേന്ദ്രം.

    4. വചനസമ്പുഷ്ടമായ ആത്മീയത

    ദൈവത്തെ അറിയുവാനും സുവിശേഷത്തിൽ വളരുവാനും ദൈവവചനം അനിവാര്യമാണ്.

    ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പലരും ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളെ പ്രധാന്യമാക്കുന്നു. എന്നാൽ തിരുവെഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ പ്രധാന ഉപാധി ദൈവവചനമാണെന്നാണ്.

    പൗലോസ് എഴുതുന്നു:

    “എല്ലാ തിരുവെഴുത്തും ദൈവശ്വാസിയാകയാൽ ഉപദേശത്തിനും ശാസനയ്ക്കും ഗുണീകരണത്തിനും നീതിയിലെ അഭ്യാസത്തിനും പ്രയോജനമുള്ളതാണ്; ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ സകല സൽപ്രവൃത്തിക്കും തികഞ്ഞവനായി ഒരുക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു.”
    (2 തിമൊഥെയൊസ് 3:16–17)

    അതുകൊണ്ട് ഒരു വിശ്വാസി ദൈവവചനം സ്ഥിരമായി വായിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും അനുസരിക്കുകയും വേണം.

    വചനമില്ലാത്ത ആത്മീയത മനുഷ്യചിന്തകളിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കും. എന്നാൽ തിരുവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ആത്മീയത ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കും.

    വചനമാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിനെ പുതുക്കുന്നതും ഹൃദയത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതും ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നതും.

    5. സഭകേന്ദ്രമായ ആത്മീയത

    യഥാർത്ഥ ആത്മീയത വ്യക്തിപരമായ ഒരു അനുഭവം മാത്രമല്ല; അത് സഭാജീവിതവുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

    ദൈവം നമ്മെ ഒറ്റയ്ക്കല്ല രക്ഷിച്ചത്. അവിടുന്ന് നമ്മെ തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്കും സഭയിലേക്കും ചേർത്തിരിക്കുന്നു.

    തിരുവെഴുത്ത് സഭയെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ വിശ്വാസിയും ആ ശരീരത്തിലെ ഒരു അംഗമാണ്.

    എഫെസ്യർ 4:11–13-ൽ പൗലോസ് പറയുന്നത്, വിശുദ്ധന്മാരെ ശുശ്രൂഷയ്ക്കായി ഒരുക്കുവാനും ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം പണിയുവാനും ദൈവം സഭയിൽ വിവിധ ദാനങ്ങളും ശുശ്രൂഷകളും നൽകിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.

    ആത്മീയ വളർച്ച സഭയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് സംഭവിക്കുന്നില്ല. വചനപ്രഘോഷണം, കൂട്ടായ ആരാധന, പരസ്പര പ്രോത്സാഹനം, ശാസനം, ശുശ്രൂഷ — ഇവയെല്ലാം സഭയിലൂടെയാണ് ദൈവം തന്റെ ജനത്തെ വളർത്തുന്നത്.

    നാം ആത്മീയമായി വളരുമ്പോൾ സഭയും ശക്തിപ്പെടുന്നു. സഭ വളരുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്നു.

    സമാപനം

    തിരുവചനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ആത്മീയത എന്താണ്?

    അത് മനുഷ്യകേന്ദ്രമായ ആത്മീയതയല്ല; ദൈവകേന്ദ്രമായ ആത്മീയതയാണ്.

    അത് വികാരങ്ങളിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമായ ആത്മീയതയല്ല; സുവിശേഷത്തിൽ വേരൂന്നിയ ആത്മീയതയാണ്.

    അത് വ്യക്തിപരമായ അനുഭവങ്ങളിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നതല്ല; ദൈവവചനത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ആത്മീയതയാണ്.

    അത് ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതമല്ല; സഭയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജീവിതമാണ്.

    യഥാർത്ഥ ആത്മീയതയുടെ ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രമാണ്:

    ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ ആയിത്തീരുക.

    ദൈവം നമ്മെ രക്ഷിച്ചതും വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നതും ഒടുവിൽ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നതും ഈ ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ്. അതിനാൽ നാം ദൈവത്തെ അറിയുവാനും, സുവിശേഷത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുവാനും, വചനത്തിൽ വളരുവാനും, സഭയിൽ വിശ്വസ്തരായി സേവിക്കുവാനും പരിശ്രമിക്കാം.

    ഒരു ദിവസം നാം നമ്മുടെ കർത്താവിനെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോൾ, അവനെപ്പോലെ ആയിത്തീരും എന്ന പ്രത്യാശയോടെ മുന്നോട്ടു പോകാം.